บทที่ 17｜พายุที่กำลังมา
เมื่อรุ่งอรุณส่องสว่างเหนือหมู่บ้าน แสงทองพยายามทะลุผ่านม่านหนาของเถ้าถ่านและควันที่ยังคงหลงเหลือจากคืนก่อน เอลิเซียยืนอยู่ที่ขอบค่าย รับลมเย็นของอากาศยามเช้าที่พัดผ่านตัวเธอ กลิ่นของไม้ที่ถูกเผากำลังจางหายไป ถูกแทนที่ด้วยกลิ่นของดินที่ชื้น เธอขมวดมือรอบด้ามดาบที่สึกหรอ อาวุธที่ตอนนี้รู้สึกหนักขึ้นด้วยน้ำหนักของความรับผิดชอบที่อยู่บนบ่าของเธอ
ยาเร็คเดินเข้ามา เสียงฝีเท้าของเขาถูกกลบด้วยพื้นดินที่นุ่ม
ไม่มีบทถัดไป →