บทที่ 7｜กระแสน้ำที่เปลี่ยนไป

ดวงจันทร์ส่องแสงสีเงินลงบนถนนหินกรวดของแอชฟอร์ด ส่องสว่างเส้นทางของกลุ่มสามคนขณะที่พวกเขาเดินไปในความเงียบที่เต็มไปด้วยความคิด โอลิเวอร์, คลาร่า, และเฮนรี ยังคงรู้สึกตึงเครียดจากการเผชิญหน้ากับสภาเมือง อากาศหนาแน่นไปด้วยความตึงเครียดที่ยังไม่ได้แก้ไข และน้ำหนักของการกระทำของพวกเขากดทับพวกเขาเหมือนกับเมฆที่น่ากลัว. เมื่อพวกเขาใกล้ถึงห้องสมุด คิ้วของเฮนรีขมวดด้วยความกังวล "คุณคิดว่าเราทำเกินไปหรือเปล่า? มันรู้สึกเหมือนเรากำลังเขย่ารังต่อ." คลาร่าหยุดลง ความมุ่งมั่นที่ร้อนแรงของเธอสั่นไหวเล็กน้อยในแสงจันทร์ เธอหันไปหามือเฮนรี มือของเธอกำแน่นที่ข้างตัว "เราต้องยืนหยัดต่อพวกเขา ถ้าเราปล่อยให้พวกเขาข่มขู่เรา ไม่มีอะไรจะเปลี่ยนแปลงได้ เมืองนี้สมควรได้รับความจริง ไม่ว่าจะมีค่าใช้จ่ายเท่าใด." โอลิเวอร์พยักหน้าอย่างช้าๆ แต่ความสงสัยที่รบกวนใจเขา "แต่ถ้าค่าใช้จ่ายสูงเกินไปล่ะ? ข้อขู่ของเพมโบรครู้สึกเหมือนจริง เราได้ทำให้ตัวเองกลายเป็นเป้าหมาย." คลาร่าเข้าใกล้ขึ้น เสียงของเธอลดต่ำลง "ถ้าอย่างนั้นเราต้องเตรียมตัว เราไม่สามารถต่อสู้ในสงครามนี้อย่างเปิดเผยโดยไม่มีหลักฐานที่ชัดเจน เราต้องรวบรวมหลักฐานเพิ่มเติมเพื่อสนับสนุนข้อเรียกร้องของเรา—บางอย่างที่เป็นรูปธรรมที่ชาวเมืองสามารถรวมตัวกันได้." "ฉันเห็นด้วย" เฮนรีพูดเสริม ขยับแว่นตาขึ้นบนจมูก "ฉันสามารถขุดลึกลงไปในเอกสารเก่าได้ ต้องมีเอกสารหรือบันทึกเก่าๆ ที่สามารถยืนยันสิ่งที่เราสงสัยเกี่ยวกับครอบครัวเพมโบรค ด้วยสิ่งเหล่านั้นในมือ เราสามารถเปิดเผยความจริงได้โดยไม่ต้องพึ่งพาแค่ข่าวลือ." "ความคิดดีมาก เฮนรี" คลาร่ากล่าว จิตวิญญาณของเธอกลับมาสดใสอีกครั้ง "ถ้าเราสามารถรวบรวมหลักฐานได้เพียงพอ เราสามารถโน้มน้าวความคิดเห็นสาธารณะและบังคับให้สภาเคลื่อนไหว เราต้องทำให้ชาวเมืองตระหนักถึงอดีตที่มืดมนที่พวกเขาถูกปิดบัง." โอลิเวอร์รู้สึกถึงประกายแห่งความหวังท่ามกลางเงามืด "และเราควรไปที่โรงเตี๊ยมคืนพรุ่งนี้ ชาวเมืองมารวมตัวกันที่นั่น และถ้าเราสามารถแบ่งปันสิ่งที่เราค้นพบได้ เราอาจกระตุ้นความอยากรู้ของพวกเขา—และความโกรธของพวกเขาต่อสภา พวกเขาต้องรู้ว่าพวกเขามีเสียง." เมื่อพวกเขาถึงทางเข้าห้องสมุด กลิ่นของหนังสือเก่าๆ ที่คุ้นเคยเต็มอากาศ มอบความมั่นใจที่อบอุ่น ห้องสมุดเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์สำหรับพวกเขา—สถานที่ที่ไม่เพียงแต่เก็บความรู้ แต่ยังมีศักยภาพในการเปลี่ยนอนาคตของเมือง. ภายใน แสงเทียนที่กระพริบเต้นรำไปตามชั้นวางหนังสือ สร้างเงาที่เล่นสนุกขณะที่กลุ่มสามคนแยกย้ายไปทำงานของตน โอลิเวอร์เดินไปที่ส่วนประวัติศาสตร์ ซึ่งเขาเริ่มคัดกรองหนังสือที่มีฝุ่นซึ่งพูดถึงอดีตของแอชฟอร์ด เขารู้สึกถึงความเร่งด่วนขณะที่เขาค้นหาการอ้างอิงใดๆ เกี่ยวกับครอบครัวเพมโบรคที่จะเปิดเผยความลับของพวกเขา. เวลาผ่านไปหลายชั่วโมงขณะที่เขาปรึกษาหนังสือหลายเล่ม แต่ละหน้ากำลังเปิดเผยความลับที่น่าหลงใหลเกี่ยวกับประวัติศาสตร์ของเมือง เขาพบหนังสือที่เก่าแก่และสึกหรอโดยละเอียดเกี่ยวกับครอบครัวผู้ก่อตั้งของแอชฟอร์ด และหัวใจของเขาเต้นแรงเมื่อเขาอ่านเกี่ยวกับการขึ้นสู่อำนาจของเพมโบรค ความมั่งคั่งของพวกเขามาจากการทำธุรกิจที่น่าสงสัยในช่วงการปฏิวัติอุตสาหกรรม และมีการบ่งชี้ถึงการทำธุรกิจที่มืดมนซึ่งยังไม่ได้พูดถึง. ในขณะเดียวกัน คลาร่าค้นหาผ่านหนังสือพิมพ์จากหลายทศวรรษที่ผ่านมา นิ้วของเธอเปื้อนหมึกขณะที่เธอค้นหาบทความที่อาจบ่งบอกถึงเรื่องอื้อฉาวหรือข้อพิพาทที่เกี่ยวข้องกับเพมโบรค เธอพึมพำกับตัวเอง ขมวดคิ้วด้วยความมุ่งมั่น "ต้องมีบางอย่างที่นี่...การรั่วไหล การร้องเรียน อะไรก็ตามที่บ่งบอกว่าพวกเขาไม่ใช่ครอบครัวที่สมบูรณ์แบบที่พวกเขาต้องการให้ทุกคนเชื่อ." เฮนรีลงลึกในเอกสารเก่า ดึงบันทึกการประชุมสภาและการติดต่อสื่อสารออกมา ขณะที่เขาอ่านเอกสาร ความรู้สึกของความไม่สบายใจเข้ามา เขารู้สึกชัดเจนว่าสภาได้มีส่วนร่วมในการขึ้นสู่อำนาจของครอบครัวเพมโบรค โดยมักจะฝังหลักฐานการกระทำผิดเพื่อปกป้องผลประโยชน์ของตน. เหนื่อยล้าแต่ไม่ยอมแพ้ กลุ่มสามคน regroup ในช่วงดึกของคืน ความคิดของพวกเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นใหม่ โอลิเวอร์วางหนังสือประวัติศาสตร์ลงบนโต๊ะ ดวงตาของเขาส่องประกายด้วยความตื่นเต้น "ฉันพบอะไรบางอย่าง ครอบครัวเพมโบรคมีความเชื่อมโยงกับโรงงานที่ใช้แรงงานเด็ก—สิ่งที่ถูกซ่อนอยู่ในประวัติศาสตร์ของเมือง ถ้าเราสามารถเชื่อมโยงช่องว่างนั้นกับเด็กที่หายไป..." ดวงตาของคลาร่ากว้างขึ้น "นั่นอาจเป็นมุมที่เราต้องการ! ถ้าเราสามารถพิสูจน์ได้ว่าพวกเขาไม่เพียงแต่ปกปิดการหายไปของเด็ก แต่ยังได้กำไรจากการแสวงหาประโยชน์ เราสามารถทำให้ชาวเมืองหันมาเป็นศัตรูกับพวกเขา!" เฮนรีพยักหน้าเห็นด้วย เสียงของเขามั่นคง "เราต้องดำเนินการอย่างรวดเร็ว ยิ่งเราค้นพบมากเท่าไหร่ พวกเขาก็ยิ่งมีโอกาสที่จะรู้เรื่องการสอบสวนของเรา เราไม่สามารถให้พวกเขามาทำลายความพยายามของเรา หรือข่มขู่เราให้เงียบอีกครั้ง." เมื่อรุ่งอรุณส่องสว่างห้องสมุดด้วยแสงอุ่น กลุ่มสามคนเริ่มวางแผนของพวกเขา ความคิดของพวกเขาเต็มไปด้วยความเป็นไปได้ พวกเขามีพื้นฐานที่มั่นคงในการสร้าง และร่วมกัน พวกเขารู้สึกมีพลังมากกว่าที่เคย. ความเสี่ยงสูงกว่าที่พวกเขาคาดการณ์ไว้ แต่พวกเขาก็ตั้งใจที่จะทำให้สำเร็จ ไม่ว่าจะมีค่าใช้จ่ายเท่าใด ความจริงไม่ใช่แค่เป้าหมายที่ห่างไกล—มันคือกระแสน้ำที่พวกเขาพร้อมจะขี่ไปสู่ผลลัพธ์ใดๆ ที่รอพวกเขาอยู่ในน้ำที่ปั่นป่วนของแอชฟอร์ด.