ในย่านที่มีชีวิตชีวาของเมือง แสงแดดส่องผ่านช่องว่างระหว่างตึกสูงลงมาที่ถนน ราวกับว่ามันได้จุดประกายความหวังในใจของผู้คนทุกคน เสี่ยวหลี่ยืนอยู่ข้างหน้าต่างของร้านกาแฟ มือถือแก้วกาแฟร้อนอยู่ในมือ แต่ความคิดของเธอกลับล่องลอยอยู่ในความทรงจำในอดีต
มันเป็นบ่ายวันหนึ่งที่ธรรมดา เธอกำลังทุกข์ใจเกี่ยวกับนวนิยายเล่มแรกของเธอ ประโยคต่างๆ ถูกลบออกไปเรื่อยๆ ราวกับว่าคำใดๆ ก็ไม่สามารถแสดงออกถึงอารมณ์ที่พลุ่งพล่านในใจของเธอได้อย่างสมบูรณ์ เพื่อนของเธอ เสี่ยวหย่า นั่งอยู่ตรงข้าม กำลังพลิกอ่านนวนิยายเล่มหนา แต่ก็เงยหน้าขึ้นมาสังเกตสีหน้าของเสี่ยวหลี่เป็นระยะๆ
“เสี่ยวหลี่ เธอแน่ใจเหรอว่าจะเขียนหนังสือเล่มนี้ให้เสร็จ?” เสี่ยวหย่าถามขึ้นอย่างกะทันหัน ขัดจังหวะความคิดของเสี่ยวหลี่
“อืม ฉันวางแผนไว้แล้ว นี่คือจุดเริ่มต้นของความฝันของฉัน” เสี่ยวหลี่พยายามยิ้ม แต่ในดวงตาของเธอกลับมีแววไม่สบายใจ
“แล้วเธอคิดเรื่องราวของตัวละครหลักไว้หรือยัง?” เสี่ยวหย่าถามต่อ
เสี่ยวหลี่ส่ายหัว “ฉันอยากเขียนเรื่องราวเกี่ยวกับการตามหาความฝัน แต่ไม่รู้จะเริ่มยังไง”
ในขณะนั้น เสียงกระดิ่งที่ประตูร้านกาแฟดังขึ้น ชายหนุ่มคนหนึ่งเดินเข้ามา เขาสูงโปร่ง สวมเสื้อโค้ทสีเทาอ่อน ผมสั้นเรียบร้อย และมีรอยยิ้มอ่อนโยนบนใบหน้า เสี่ยวหลี่ถูกดึงดูดด้วยสายตาของเขา และในใจรู้สึกถึงการเต้นของหัวใจที่ไม่ปกติ
ชายหนุ่มเดินไปที่เคาน์เตอร์ สั่งกาแฟเอสเพรสโซ่ แล้วมองไปรอบๆ สายตาของเขาได้พบกับเสี่ยวหลี่ ในช่วงเวลานั้น หัวใจของเสี่ยวหลี่เต้นแรงขึ้น ราวกับว่าเวลาหยุดนิ่ง
“สวัสดีครับ ผมสามารถนั่งตรงนี้ได้ไหม?” ชายหนุ่มถามเสี่ยวหลี่และเสี่ยวหย่า ด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนและมั่นใจ
เสี่ยวหลี่หน้าแดง “แน่นอนค่ะ”
เขายิ้มเล็กน้อย นั่งลงและสายตาของเขาเหลือบไปที่สมุดบันทึกของเสี่ยวหลี่ ซึ่งบันทึกความคิดและร่างของเธอ
“เธอกำลังเขียนอะไรอยู่หรือ?” เขาถามด้วยน้ำเสียงที่แสดงถึงความสนใจ
“ใช่ค่ะ ฉันกำลังเขียนนวนิยาย” เสี่ยวหลี่ตอบด้วยความตื่นเต้นเล็กน้อย แต่ในใจรู้สึกดีใจที่ได้พูดคุยกับชายหนุ่มคนนี้
“นวนิยาย? นั่นเยี่ยมมาก! ฉันก็ชอบอ่านเหมือนกัน เรื่องราวของเธอเกี่ยวกับอะไรเหรอ?”
เสี่ยวหลี่ตามสายตาของเขาไป รู้สึกถึงความสุขในใจ จึงเริ่มอธิบายแนวคิดของเธอ ชายหนุ่มตั้งใจฟังและพยักหน้าเป็นระยะๆ สายตาที่ให้กำลังใจของเขาทำให้ความมั่นใจของเสี่ยวหลี่เพิ่มขึ้นมาก
ในการสนทนา เสี่ยวหลี่ได้รู้ชื่อของเขาคืออาเหวิน เป็นนักออกแบบ และในชีวิตประจำวันเขาก็ชอบสร้างสรรค์และวาดภาพ ทั้งสองพูดคุยกันอย่างลึกซึ้ง ตั้งแต่การสร้างสรรค์ไปจนถึงความฝันในชีวิต ดูเหมือนว่าพวกเขาจะมีความชอบร่วมกัน เสี่ยวหย่านั่งอยู่ข้างๆ มองดูอย่างเงียบๆ ยิ้มและเพลิดเพลินกับบรรยากาศนี้
เวลาผ่านไปอย่างช้าๆ ลูกค้าในร้านกาแฟเริ่มลดน้อยลง แสงแดนด้านนอกก็เริ่มนุ่มนวลขึ้น เสี่ยวหลี่จู่ๆ ก็รู้สึกว่าความรู้สึกดีๆ ต่ออาเหวินเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ เธอเริ่มตั้งตารอการมาของเขาในครั้งถัดไป
“ถ้ามีโอกาสหวังว่าจะได้อ่านนวนิยายของเธอนะ” อาเหวินกล่าวในที่สุด พร้อมกับความหวังและกำลังใจเล็กน้อย
เสี่ยวหลี่พยักหน้าในใจเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและไม่สบายใจ การพบกันครั้งนี้อาจกลายเป็นจุดเปลี่ยนในเส้นทางการสร้างสรรค์ของเธอ เมื่อกล่าวคำอำลา อาเหวินจับมือเสี่ยวหลี่เบาๆ “หวังว่าจะได้พบกันอีก”
เสี่ยวหลี่รู้สึกอบอุ่นในใจ มองดูเขาหายไปที่ประตูร้านกาแฟ และในใจเธอสาบานว่าจะต้องเขียนนวนิยายเล่มนี้ให้ดี เพื่อให้อาเหวินได้เห็นความพยายามและความสำเร็จของเธอ
เมื่อเสี่ยวหลี่กลับมาสู่สติ เสี่ยวหย่าก็มองเธอด้วยรอยยิ้ม ดวงตาของเธอส่องประกายด้วยความขี้เล่น “ดูเหมือนว่าเธอจะประทับใจเขาอย่างมาก”
เสี่ยวหลี่ยิ้มเขินๆ ก้มหน้าลง แต่ในใจของเธอได้เริ่มก่อเกิดแรงบันดาลใจและเรื่องราวใหม่แล้ว การพบกันครั้งนี้ไม่เพียงแต่จุดประกายแรงบันดาลใจในการสร้างสรรค์ของเธอ แต่ยังเปิดประตูสู่การเดินทางที่ไม่รู้จัก และในใจของเธอ ก็ได้ปลูกฝังเมล็ดพันธุ์แห่งความหวังอย่างเงียบๆ